به دنبال گمشده

تو قفس كتاباشوكه نگاه مي كردي،جز صادق هدايت چيز ديگه اي نمي ديدي.

اون قدر با گوشه نشيني حال مي كرد،كه يه جورايي تموم بر و بچ خوابگاه چهار،گوشه نشين قلبش شده بودند.

مي گفت: سالهاست به دنبال گم شده اي هستم،ولي پيداش نمي كنم،دست رو هر دختري مي زارم،دو روز نشده مي ره خونه بخت، تو محل انگشت نما شدم،برام نذر ميكنن،اونايي كه دختراشون ترشيدند،به من ميگن:به دختراي ما هم يه نظري بنداز،تا بختشون وا شه.

چند سال پيش،قصه زندگي شو برام گفت،تلخ و دردناك،از اون عشقش كه تو بغلش مرده بود گرفته،تا اين آخري كه گذاشتشو رفت خارج.

مدتي براي تسكين دردهاش همه كاري كرد،به افيون روي آورد، بعد حشيش و ماري جوانا و مشروبات الكلي؛ولي هر كاري مي كرد قلبش آروم نمي گرفت.

همش زير لب زمزمه مي كرد،در زندگي زخمهايي است كه مثل خوره روح انسان را به آهستگي در انزوا مي خورد و مي تراشد،تنها پادزهر اين دردها ترياك و افيون است،كه آن هم در دراز مدت بر شدت درد مي افزايد.

اون داشت با اين كارها خودشو تو باتلاق خاطره هاش غرق مي كرد،تا اين كه خدا مسير زندگي شو عوض كرد.

اون حالا ديگه به گذشته اصلا فكر نمي كنه و نگاش به آينده است،و داره از زندگيش لذت مي بره.

و شنيدم كه امروز پنج ماهه شده به همين خاطر اين مطلب و نوشتم كه بهش بگم حاجي جون پنج ماهگي ات مبارك!!!!

ماه رمضان و صمد:

يه رفيق داشتيم به اسم صمد،كه با كارهاي غير منتظره اي كه انجام مي داد،همه را غافلگير مي كرد.

به خاطر همين كاراش اسمهاي زيادي براش گذاشته بوديم،مثل:صمد لورنزو اسپاگتي مگنا ،آبليمو، عبدل، خرس قطبي و ......

يه شب ماه رمضان موقع سحر،هادي ،فريبرز و صمد اومدند اتاق ما كه با ما سحري بخورند.

من و حاجي تازه از خواب بيدار شده بوديم و داشتيم غذاهامونو گرم مي كرديم.

حاجي نمي دونست كه اونا سحري گيرشون نيومده،به همين خاطر ظرف غذاشو برداشت و رفت كه شروع به خوردن غذا كنه. يهو من بي مقدمه گفتم: بچه ها غصه نخورين،يه غذا داريم چهار نفري مي خوريم.

حاجي كه تنها خوري تو مرامش نبود،خيلي به غيرتش برخورد،خيلي آروم درب بالكن را باز كرد و ظرف غذا را از پنجره انداخت بيرون و گرفت خوابيد.

اين حركت حاجي تاثير عجيبي روي صمد گذاشت .

اين قضيه گذاشت.

يه شب موقع افطار من تو رختخواب دراز كشيده بودم.

حاجي اومد بيدارم كرد و گفت رولي بلند شوافطارشده،چلو كباب گرفتم بدو بيا غذا را افتتاح كن.

يه هو صمد مثل اجل معلق از راه رسيد.

بهش گفتم:خوب وقتي اومدي بيا با ما افطار كن.

گفت نه مرسي،همين الان دارم از سلف برمي گردم،تكميل تكميلم نوش جان و رفت نشست روي تخت

نشستيم كه افطار كنيم ،حاجي به من اصرار مي كرد كه غذا را شروع كنم ،من به اون و دو سه بارهمين جوري به هم تعارف كرديم.

يه دفعه صمد آبليمو بدون مقدمه غذا را از جلوي ما برداشت و درب بالكن را باز كرد و غذا را پرت كرد.

من و حاجي با تعجب به هم نگاه كرديم.

چند ثانه بعد صداي ظرف غذا از طبقه هم كف خوابگاه بلند شد،تازه اون وقت بود كه ما فهميديم،عبدل از حركت اون شب حاجي جوگير شده و باز هم دست گل به آب داد.

فردا تو دانشكده كسي نبود كه به اين بدبخت ندونم به كار بد و بيراه نگه.

 تو توان مني وبي تو توانايي نيست

 بي تو در ديده من سرمه بينايي نيست

بهر من بي رخ زيباي تو زيبايي نيست

 به دلم شوق وصفا هستي و مي دانم من

مهندس سارا

وقتي نقاب محور يكرنگ بودن است

معيار مهرورزي مان سنگ بودن است

ديگر چه جاي دلخوشي وعشق بازي است

اصلا" كدام احمق ازاين عشق راضي است؟

اين عشق نيست فاجعه قرن اهن است

من بودني كه عاقبتش نيست بودن است

بيزارم از تمام رفيقان نا رفيق

اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من را به ابتذال نبودن كشانده اند

 روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران رياكار زنده اند

اين گرگ سيرتان جفاكارزنده اند

يعقوب درد مي كشدوكور مي شود

يوسف هميشه وصله ناجور مي شود

به ياد بسپار:

((آن كس كه مي پندارد تمامي ميوه ها زماني مي رسند؛كه توت فرنگي از انگور هيچ نمي داند.))

كم كم دارم خودم را فراموش مي كنم؛

من كي ام ؟

از كجا آمده ام؟

به كجا مي روم؟

در اين مسير جولانگاه دشت بي كسي؛روزگار سيلي غريبي به من و همه هم قطاران من زده است.

كجايند مناديان حق و عدالت؟كجايند آن مهرورزان علي سرشت؟

نفسمان در سينه حبس شد و كسي به دادمان نرسيد؛چگونه ببخشيم آنها را؟

به ياد مي سپاريم نهالي را كه كاشتيم؛با خونمان آبياري كرديم؛هرسش كرديم؛در مقابل تندباد روزگار محافظتش كرديم تا درخت به بار نشست.

اما نمي دانم چرا ثمره اين درخت؛غذاي شغالان و روباه صفتان شد.

به ياد مي سپاريم؛به ياد مي سپاريم؛اين لحظه ها را

مي خوام از هادي خطيبي ، دايي ميرحسين، صمد زارع، همچنين مهندس سارا

 كه با نظرات قشنگشون به من روحيه ميدند تشكر كنم و بگم:

دوستان عزيزم من فقط شاگرد شما هستم و اگه چيزي هم ياد گرفتم از محضر شما بوده

بازم بهم سر بزنين و اگه جايي را دارم اشتباه ميرم بهم بگين.

يا حق

نزديك به سه دهه از عمرم مي گذرد؛در اين سالها هيچ كار مفيدي را به سرانجام نرساندم؛احساس حقارت و پوچي مي كنم؛همش دم از نا اميدي مي زنم.

يادمه حاجي هميشه بهم مي گفت مورفي:آخه يه قانوني هست به اسم مورفي كه مي گه:اگر از بين صد ها راه فقط يه راه حل اشتباه وجود داشته باشه ما آن را انتخاب مي كنيم.

بابام بهم مي گه پسر اينقدر ناشكر نباش؛به زير دستات نگاه كن؛ببين چه جوري زندگي ميكنن؛

راست مي گه وقتي به زندگي هاشون نگاه ميكنم كه برا اين كه زنده بمونن چه كارهايي ميكنن؛

دلم ميگيره ناجور؛مثل غروبهاي جمعه

اي خدا جون چرا بايد اينجوري باشه؟چرا

از طرفي مي گم چرا تو مخ ما ايرانيا كردن كه با نگاه كردن به زير دستامون خودمونو تسكين بديم؟

چرا نبايد به بالاسري هامون نگاه كنيم؟

شايد برا اينه كه مي خواستند سر از كاراشون در نياريم؛

و آيا بالاسري هاي ما به زير دستاشون نگاه ميكنن؟ فكر نكنم.

عجالتاً به قول گوته كاش چيزي مي گفتم كه ارزش آن از خاموشي بيشتر باشه.

دلم گرفته تر از هر غروب پاییز است

                                               وبا هجوم تر بادها گلاویز است

کویر نیستم اما به جای رویش سبز

                                               تن کویری ام از خار خشک لبریز است

و سالهاست که چشمم به سمت قافله هاست

                                              به جاده ای که از ابهام لبریز است

کلاغ ها همه مشتاق دیدنم هستند

                                              من آن مترسک پیرم که قلب جالیز است

و جیرجیر نفسهای خوبیم اما

                                             نشانه هدفی مبهم و غم انگیز است

به جرم پیر شدن تکه تکه خواهم شد

سزای سادگی ام لمس اره ای تیز است

داشتم کتاب ضرب المثل های ملل را می خوندم

یه ضرب المثل چینی نظرم را جلب کرد

((تاریکترین ساعت شب قبل از طلوع آفتاب است.))
به راستی معنی این ضرب المثل چیه؟؟

یادمه تو دوران دانشجویی داشتیم با بچه ها صحبت میکردیم

صمد لورنزو اسپاگتی مگنا که به خاطر خوابهای طولانیش بچه ها بهش میگفتن خرس قطبی گفت:

دوست دارم همیشه شب باشه

یه دفعه دایی که از عصبانیت سرخ شده بود گفت:واقعا عجب لری هستی الان چندین ساله شبه و تو حالیت نیست

آي راننده اتوبوس ته كلاس چه كار ميكني؟اين حرفا استاد سر كلاس به يكي از بچه ها زد؛

بيچاره همش بد شانسي مي آورد خوب يادمه وقتي را كه استاد بهش گفته بود اگه يه جلسه ديگه غيبت كني يا دير سر كلاس بياي بايد بري حذف كني؛

با هادي خطيبي سر غيبت و تقلب تو امتحان كورس گذاشته بودند؛

يه روز طبق معمول كلاسش دير شده بود داشت با عجله مي دويد و فكر ميكرد چه بهونه اي برا استاد بياره؛وارد كلاس شد؛آي آقا كجا ميري مگه نگفتم حق نداري دير بياي ؛اينا استاد بهش گفت ؛زير لب گفت ببخشيد؛داشت ميرفت بشينه كه استاد دوباره موجي از ناسزا را روانه اش كرد؛

در اين بين هادي خطيبي وارد شد؛استاد كه حالا عصباني تر به نظر مي رسيد نعره اي زد و گفت برو بيرون؛اما هادي امانش نداد؛اگه اينجا دبستانه كه هي سوال و جواب ميكني ؛دوست داشتم دير بيام ؛دانشجو هزار تا كار داره؛اصلا به كسي ربطي نداره و .....استاد ديگه چيزي نگفت هادي رفت نشست.

اين حرفاي هادي تاثير عجيبي بر اين دوستمون گذاشت؛

يك هفته گذشت؛واي دوباره ديرم شد؛ولي اين دفعه بلدم چكارش كنم بدتر از هادي خطيبي سر كلاس سكه يه پولش ميكنم؛

آهاي كجا ميري نيم ساعت از كلاس گذشته اگه معتادي كه همش دير مياي سر كلاس برو بيرون؛نمي خام برم بيرون اگه تو معلمي و من بچه كلاس اولي فكر كردي كي هستي؟استاد با عصبانيت فرياد زد سر جلسه امتحان بهت ميگم كي هستم؛حالا برو بشين راننده اتوبوس؛همه بچه ها خنديدند؛

حسابي ضايعش كرد اگه اين رفتاري كه استاد امروز باهاش كرد به گوش حامد ميرحسيني ميرسيد ديگه كارش تموم بود صد تا ديگه ميذاشت روش و به گوش همه ميرسوند؛

داشت به اينا فكر ميكرد كه هادي خطيبي آمد؛استاد به سمت در رفت

هه هه هه همون من ضايع نشدم الان هادي بدتر از من ضايع ميشه اينها را راننده اتوبوس داشت زير لب زمزمه ميكرد؛

كجا بودي تا حالا؛مگه نگفتم حق نداري ديگه دير بياي؟

استاد ببخشيد كه وقت با ارزش شما و كلاس را گرفتم من واقعا معذرت ميخام ديگه تكرار نميشه اينا را هادي گفت؛اينجا بود كه استاد آرام شد و با نهايت ادب گفت بفرماييد بشينيد.

اينجا فقط راننده اتوبوس بود كه غرق در افكارش شده بود و داشت فكر ميكرد نتيجه دوگانگي رفتار استاد بين او و هادي چيه؟!!!!

موريس:اسهال باعث ميشه DNA هاي ضروري بدنت دفع شه!!!!!

حيات:چيه همه زانوي غم به دل گرفتيد!!!

موريس:حامد تو مثل كسي هستي كه تو سر بالايي ترمز بريدي!!!

هر كسي خواست باور نكند

شاهدم مهتاب است

شاهدم چند خدا

شاهدم جاده متن شب است

راهي از نخلستان

تا به نفرينكده اي

ساكنانش همه بي خواب

ولي تشنه پرواز

بدانجا كه نمي دانم من

 هر كسي خواست باور نكند

من به چشمم ديدم كه خدا با ما بود

من شنيدم گل باران زده از حنجره گرم خدا جاري بود

من خدايي ديدم نفسش حبس به حبس ابدي

 من خدايان را دور آتش به عبادت ديدم

و خدايان هوس معصيتي در دلشان مي جوشيد

بهر يك كام دگر

تنشان مئ خاريد

دو سه نا كام دگر

 هر كسي خواست باور نكند

چون خدا مي داند كه خدايان خودشان فهميدند

كه خدا و خرما هر دوشان لازم و ملزوم همند.

فریبرز

پرنده از مترسكها اصلا نمي ترسد

چون او خوب مي داند

آن موجود بي رحمي كه

مشتي كاه را مصلوب كرده

گرسنه بودن گنجشك را هيچ نمي فهمد

سال اول بود كه به عنوان ناظر گندم تو اداره كشاورزي كار مي كردم؛يه ما فوق داشتيم كه بچه ها بهش مي گفتن خورزوخان؛اصلا منطق نداشت به بهانه هاي واهي به بچه ها گير مي داد؛خون همه را كرده بود تو شيشه؛هيچ كس جرات نداشت رو حرفش حرف بزنه؛اصلا روحيه ام با زور شنيدن سازگاري نداشت؛دايي هميشه مي گفت بايد در مقابل زور ايستاد؛نه ماه تحمل كردم و دم بر نياوردم؛اما در روزي كه حتي هيچ كس رفتنم را نظاره نكرد؛بدون اينكه به سختي هايي كه براي قبول شدن در امتحان و مصاحبه فكر كنم؛رفتم؛استعفا دادم؛فكر مي كردم برنده ام؛اما الان كه فكر مي كنم مي بينم بازنده اصلي من بودم به قول قديميا:خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت شو؟

فقط به خاطر عشق و علاقه اي كه به شهرم دارم:

 Golpacity

the ever

lasting

pation

گلپايگان

مهر

 جاودان

اسمش حامد بود؛بچه يزد بهش ميگفتم دايي؛هنوز اون روز اولي را كه ديدمش خوب يادمه تو زمين فوتبال دانشكده؛مي گفت تو دانشكده دامپزشكي اتاق گرفته؛ولي قراره يه جورايي برگرده به جايي كه تعلق داره يعني دانشكده كشاورزي؛هميشه وقتي با سرويس دانشكده داشتيم بر مي گشتيم خوابگاه ته اتوبوس مي نشست و ترانه صبر ايوب را مي خوند با اون صداي نازش؛همه را جادو ميكرد؛دير همديگر را پيدا كرديم از زماني كه من داشتم مي رفتم هاوايي مرام و معرفتش بهم ثابت شد؛عروسي خواهرش بود ولي به خاطر من نرفت موند تا كارم درست شد دست آخرم كه داشت مي رفت يه بسته اسكناس گذاشت تو جيبم و گفت بگير لازمت ميشه؛نمي دونم از كجا مي دونس من پول ندارم؛از هاوايي كه برگشتم؛پيش صمد لورنزو اسپاگتي مگنا؛ اتاق گرفتم (اين اسم را دايي براش گذاشته بود؛بچه لر زباني كه همش ماكاروني ميخورد و سيگار مگنا ميكشيد) اما همش پاتوقم پيش دايي بود؛يه روز با لرنزو سر صمد بازي (بازي كه چند نفري ابداعش كرده بوديم و به اين صورت بود كه هر كس با هر وسيله اي كه داشت به صمد حمله ميكرد؛ميزدش و فرار ميكرد)دعوام شد و از اون روز به بعد بود كه رفتم اتاق دايي و از اينجا بود كه دوستي ما به برادري تبديل شد.هر شب با هم تو اتاق 224 زير نور زرد كمرنگ در حالي كه ترانه داريوش ديوونمون ميكرد با هم خلوت ميكرديم؛و الان كه 4 سال از اون تاريخ ميگذره رابطمون نه تنها كمتر نشده بلكه اگه يه روز از هم بي خبر باشيم اون روز شب نمي شه.    

Powered By
  BLOGFA.COM